fa اثربخشی گروه‌درمانی شناختی-رفتاری بر راهبردهای مقابله با استرس در خویشاوندان مراقبت‌کننده مبتلایان به آلزایمر روانشناسی Psychology پژوهشي Research <p style="text-align: justify;"><strong>اهداف:</strong> آلزایمر یک بیماری پیش‌رونده و ازبین‌برنده مغز است که به‌طورجدی سبب آسیب به بخش تفکر و حافظه انسان می‌شود. این بیماری، شایع‌ترین نوع زوال عقل است که شامل مجموعه‌ای از علائم نظیر: ازدست‌رفتن حافظه، قضاوت و استدلال در افراد است که سبب تغییرات در خلق، رفتار و توانایی ارتباط می‌شود. مراقبت از مبتلایان به آلزایمر با رفتار و اعمالی که افراد مبتلا به آلزایمر انجام می‌دهند، در صورت بی‌کفایتی منابع کنارآمدن فرد، بیشتر برای خویشاوندان استرس‌زاست. گروه درمانی شناختی-رفتاری در آموزش به‌کارگرفتن راهبردهای مقابله‌ای سازگار، نقش مهمی داشته است. بنابراین، هدف این پژوهش بررسی اثربخشی گروه درمانی شناختی-رفتاری بر راهبردهای مقابله با استرس در خویشاوندان مراقبت‌کننده مبتلایان به آلزایمر بود.&nbsp;<br> <strong>مواد و روش‌ها:</strong> روش تحقیق حاضر نیمه‌آزمایشی و طرح آن پیش‌آزمون-پس‌آزمون و پیگیری با گروه کنترل بود. 32 مراقب داوطلب مراجعه‌کننده به انجمن آلزایمر ایران در سال 1390 به روش نمونه‌گیری دردسترس انتخاب و در دو گروه آزمایش و کنترل به روش تصادفی گمارده شدند. ابزار گردآوری داده‌ها پرسش‌نامه مقابله با استرس (CISS21) بود که پیش از آغاز گروه‌درمانی و در پایان دوره درمان در سه مرحله پیش‌آزمون، پس‌آزمون و پیگیری به‌وسیله گروه‌ها تکمیل شد. تجزیه و تحلیل داده‌ها با استفاده از تحلیل کوواریانس، تحلیل کواریانس چندمتغیره و اندازه‌گیری مکرر صورت گرفت.<br> <strong>یافته‌ها:</strong> نتایج نشان داد مؤلفه‌های راهبردهای سازگار (مسئله‌مدار و سرگرمی اجتماعی) در اثر گروه درمانی شناختی-رفتاری در گروه آزمایش نسبت به پیش‌آزمون و گروه کنترل، به‌طورمعناداری افزایش یافته بود (0/001=P). این در حالی است که مؤلفه‌های راهبردهای ناسازگار (هیجان‌مدار و توجه گردانی) در اثر گروه درمانی شناختی-رفتاری در گروه آزمایش نسبت به پیش‌آزمون و گروه کنترل، به‌طورمعناداری کاهش یافته بود (0/001=P). نتایج طرح اندازه‌گیری مکرر بین 3 مرحله پیش‌آزمون، پس‌آزمون و پیگیری نشان داد که اثرات گروه درمان شناختی-رفتاری بر افزایش سبک مقابله‌ای سازگار (مسئله‌مدار و سرگرمی اجتماعی) و کاهش سبک مقابله‌ای ناسازگار (هیجان‌مدار و توجه گردانی) و نیز اثر تعامل بین گروه و تکرار معنادار بود و بین دو گروه آزمایش و گواه تفاوت معناداری وجود داشت. با توجه به نتایج به‌دست‌آمده، گروه درمانی شناختی-رفتاری توانست بر افزایش استفاده از راهبردهای مقابله با استرس سازگار و کاهش استفاده از راهبردهای مقابله با استرس ناسازگار در خویشاوندان مراقبت‌کننده مبتلایان به آلزایمر تأثیر معنادار داشته باشد و عامل زمان در کاهش اثربخشی گروه درمانی شناختی-رفتاری، از پس‌آزمون به پیگیری بی‌تأثیر بود.<br> <strong>نتیجه‌گیری:</strong> براساس یافته‌های پژوهش حاضر، گروه درمانی شناختی-رفتاری می‌تواند استفاده از راهبردهای مقابله با استرس سازگار را افزایش و استفاده از راهبردهای مقابله با استرس ناسازگار را در خویشاوندان مراقبت‌کننده مبتلایان به آلزایمر کاهش دهد. این امر با عواملی مانند شناخت کامل بیماری آلزایمر و تأثیر آن بر روند زندگی، ایجاد فضایی برای ابراز وجود، ایجاد فضایی برای برقراری تعاملات اجتماعی، پی‌بردن به اهمیت ورزش و اختصاص زمان برای تفریح، آموختن تن‌آرامی در شرایط پراسترس، شیوه درک مسائل زندگی، مهارت حل‌مسئله، احساس کنترل، مدیریت زمان ارتباط دارد. با توجه به نتایج مثبت، استفاده از گروه درمانی شناختی-رفتاری به‌عنوان درمانی کم‌هزینه برای مراقبت‌کنندگان مبتلایان به آلزایمر و دیگر گروه‌های مراقبت‌کننده مبتلایان به بیماری‌های مزمن پیشنهاد می‌شود.</p> <p style="text-align: justify;"><strong>Objectives:</strong> Alzheimer&rsquo;s disease is a progressive and degenerative disease of the brain that severely damages&nbsp;the thinking and memory functions of human beings. This disease is the most common form of dementia,&nbsp;which comprises a set of signs and symptoms such as loss of memory, judgment, and reasoning that subsequently&nbsp;changes the attitude, behavior, and communication ability.&nbsp;Taking care of people with Alzheimer&rsquo;s disease can become very stressful for their families. Group cognitivebehavioral&nbsp;therapy has played an important role in teaching how to use compatible coping strategies. Thus,&nbsp;this research aimed to investigate the effectiveness of group cognitive-behavioral therapy on strategies for&nbsp;coping with stress of family caregivers of patients with Alzheimer&rsquo;s disease.<br> <strong>Methods & Materials:</strong> This research was conducted using a quasi-experimental design. The study sample comprised&nbsp;32 voluntary caregivers as per Iran&#39;s Alzheimer Community Care in 2011. They were selected by convenience&nbsp;sampling method and were randomly assigned into experimental and control groups. We used the&nbsp;questionnaire of coping inventory with stressful situations (CISS), which was completed before group therapy&nbsp;and after the treatment course in 3 stages of pretest, posttest, and follow-up. Data analysis was performed by&nbsp;analysis of covariance, multivariate analysis of covariance, and repeated measures.<br> <strong>Results:</strong> The results showed that the components of compatible strategies (problem-oriented and social entertainment)&nbsp;in the experimental group were significantly increased compared to pretest and control group due&nbsp;to cognitive-behavioral therapy (P=0.001). However, the components of incompatible strategies (emotionoriented&nbsp;and attention processing) due to cognitive-behavioral therapy was significantly decreased in the experimental&nbsp;group compared to the pretest and control group (P=0.001). The results of repeated measuring&nbsp;plan between 3 stages of pretest, posttest, and follow-up showed that the effects of cognitive-behavioral&nbsp;therapy on increasing compatible coping style (problem-oriented and social entertainment) and decreasing incompatible coping style (emotion-oriented and attention processing) as well as the effect of intergroup actions&nbsp;and repetition were significant. There was also a significant difference between experimental group and&nbsp;control group. With regard to the above-mentioned results, cognitive-behavioral group therapy could have&nbsp;significant effects on increasing use of coping strategies with compatible stress and decreasing use of coping&nbsp;strategies with incompatible stress in the family members of Alzheimer&rsquo;s patients. Moreover, the time factor&nbsp;was ineffective in lowering the effect of cognitive-behavioral therapy from posttest to follow-up period.<br> <strong>Conclusion:</strong> Based on the results, the group cognitive-behavioral therapy can increase the use of compatible&nbsp;strategies for coping with stress and decrease the use of incompatible strategies. This issue is related to factors&nbsp;such as complete understanding of Alzheimer&rsquo;s disease and its effects, creating an atmosphere for presentation&nbsp;and an opportunity for social interaction, understanding the importance of sport and allocating time for&nbsp;recreational activities, learning body relaxation in stressful situations, understanding life problems, solving&nbsp;problem techniques, feeling of control, and time management. Thus, we recommend using group cognitivebehavioral&nbsp;therapy as a low-cost treatment for family caregivers of patients with Alzheimer&rsquo;s and patients with&nbsp;chronic diseases.</p> آلزایمر, مراقبان, درمان شناختی-رفتاری, استرس Alzheimer, Caregivers, Cognitivebehavioral therapy, Stress 190 201 http://salmandj.uswr.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-1586-1&slc_lang=fa&sid=1 Masoumeh Mahmoodi معصومه محمودی Shohremahmoodi56@gmail.com No Department of General Psychology, Faculty of Humanities and Social Sciences, Science and Research Branch, Islamic Azad University, Tehran, Iran. گروه روانشناسی، دانشکده علوم انسانی و اجتماعی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد علوم و تحقیقات، تهران، ایران. Parvaneh Mohammad Khani پروانه محمدخانی parmohamir@yahoo.com Yes Department of Clinical Psychology, University of Social Welfare and Rehabilitation Sciences, Tehran, Iran. گروه روانشناسی بالینی، دانشگاه علوم بهزیستی و توانبخشی، تهران، ایران. Bagher Ghobari Banab باقر غباری بناب bghobari@ut.ac.ir No Department of Psychology and Exceptional Children's Education, Faculty of Psychology and Educational Sciences, University of Tehran, Tehran, Iran. گروه روانشناسی و آموزش کودکان استثنایی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه تهران، تهران، ایران. Fariborz Bagheri فریبرز باقری F-bagheri1390@yahoo.com No Department of General Psychology, Faculty of Humanities and Social Sciences, Science and Research Branch, Islamic Azad University, Tehran, Iran. گروه روانشناسی، دانشکده علوم انسانی و اجتماعی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد علوم و تحقیقات، تهران، ایران.