fa تأثیر 8 هفته تمرین هوازی منتخب بر تعادل ایستا و پویای مردان سالمند سالم غیرفعال سالمند شناسی gerontology پژوهشي Research <p dir="RTL" style="text-align: justify;"><strong>اهداف:</strong> سالمندی به سال‌های نزدیک یا پیشی‌گرفته از میانگین طول عمر بشر اشاره دارد که پایان چرخه حیات انسان است. افراد سالمند قابلیت‌های احیاشونده محدودی دارند و بیش از دیگر بزرگسالان در معرض بیماری، سندرم‌ها و کسالت قرار دارند. زمین‌خوردن یکی از مشکلات گسترده دوران سالمندی است که در اثر ناتوانی در حفظ تعادل رخ می&shy;‌دهد. این مطالعه با هدف بررسی تأثیر تمرینات هوازی بر تعادل ایستا و پویای مردان سالمند سالم غیرفعال انجام شد.<br> <strong>مواد و روش‌ها:</strong> در این پژوهش نیمه‌تجربی، 26 مرد سالمند سالم آسایشگاه سالمندان شهر قزوین که داوطلب شرکت در پژوهش بودند به‌طورهدفمند انتخاب شدند و در دو گروه تجربی (13 نفر) و کنترل (13 نفر) قرار گرفتند. گروه تجربی به‌مدت 8 هفته و هر هفته سه جلسه در برنامه تمرین هوازی شرکت کردند. از پرسش‌نامه ثبت اطلاعات فردی برای کنترل دیگر معیارهای ورود استفاده شد که این معیارها شامل: استقلال در انجام کارهای روزمره، فقدان مشکل دید و نبود سابقه زمین‌خوردن در یک سال گذشته، نداشتن دررفتگی مفصلی یا مشکل آرتریت مزمن و همچنین نداشتن سرگیجه بود. در صورت داشتن مشکلات مذکور، شرکت‌کنندگان داوطلب از مطالعه حذف می‌شدند. تعادل ایستا و پویای آزمودنی&shy;‌ها با استفاده از آزمون‌&shy;های تعادلی لک‌لک و زمان برخاستن و رفتن در دو مرحله قبل و بعد از 8 هفته ارزیابی شدند. تجزیه و تحلیل آماری با استفاده از آزمون‌&shy;های تی زوجی و تی مستقل انجام گرفت.<br> <strong>یافته‌ها:</strong> نتایج آزمون تی مستقل اختالف معنی‌داری بین متغیرهای سن، قد و وزن دو گروه نشان نداد (P>0/05)<p). .="" 0="" 00="P)." span="" style="text-align: justify;">.&nbsp;ازآنجاکه برای تعادل ایستا&nbsp;از آزمون لک‌لک استفاده شد، میانگین زمان بیشتر بیانگر اثرگذاری مثبت بود، اما با توجه به اینکه پس از هشت هفته تمرین در&nbsp;تعادل ایستای گروه تجربی تغییر معناداری مشاهده نشد، شاید بتوان چنین نتیجه گرفت که عوامل مختلفی همچون عضلات&nbsp;ناحیه تحتانی از جمله نعلی، دوقلو و همسترینگ در حفظ تعادل ایستا نقش دارد و چون پروتکل تمرینی به‌کاررفته مربوط به&nbsp;تمرینات هوازی (پیاده‌روی و دویدن آهسته) بوده، باعث تقویت این عضلات نشده است.<p). .="" 0="P)." 00="" 36="" br=""> </p).></p).></p> <p dir="RTL" style="text-align: justify;"><p). .="" 0="P)." 00="" 36="" br=""><strong>نتیجه‌گیری:</strong> به‌نظر می&shy;‌رسد فعالیت هوازی منظم موجب بهبود تعادل پویا در سالمندان می‌&shy;شود. در تعادل پویا، حرکت و راه‌رفتن نقش اساسی را ایفا می‌کند. برنامه تمرینی به‌کاررفته در پژوهش حاضر، شامل دویدن آهسته و پیاده‌روی بوده که تعادل پویا را بهبود بخشیده است. از دلایل احتمالی بهبود تعادل می‌توان به افزایش سازگاری‌های عصبی ناشی از تمرین، افزایش سطح آمادگی جسمانی و بهبود قدرت و دامنه حرکتی، بهبود وضعیت هوازی، زمان واکنش و وضعیت روانی، بهبود کنترل عصبی-عضلانی شامل کاهش تغییرپذیری در به‌کارگیری واحدهای حرکتی و بهبود هم‌زمانی واحدهای حرکتی اشاره کرد. همچنین در این مطالعه نشان داده شده است که بین ترکیب بدن و میزان فعالیت بدنی با تعادل ارتباط مثبت وجود دارد. بنابراین، تمرین هوازی به‌عنوان یک شیوه تمرینی مناسب برای افزایش تعادل توصیه می&shy;‌شود.</p).></p> <p style="text-align: justify;"><strong>Objectives:</strong> Old age refers to years near or passed the middle age and therefore, near to the end of life&nbsp;cycle. Old-aged people have limited reviving capability and are more at risk of catching diseases, syndromes,&nbsp;and ailments. Falling is one of the most common problems in the elderly that occur due to their&nbsp;inability to maintain balance. This study aimed to examine the effect of aerobic exercises on static and&nbsp;dynamic balance in healthy elderly inactive men.<br> <strong>Methods & Materials:</strong>&nbsp;This quasi-experimental research was done in older people living in a nursing home&nbsp;in Qazvin, Iran. The study population included 200 elderly men (65-75 years old); of them, 26 healthy,&nbsp;inactive men were randomly selected and assigned to the experimental (13 subjects) and control (13&nbsp;subjects) groups. The experimental group participated in selected exercise programs for 8 weeks. We&nbsp;used personal information questionnaire to check the inclusion criteria that comprised independency in&nbsp;doing daily chores, lack of problems in vision or fall during the last year, and not having joints dislocation,&nbsp;chronic arthritis or vertigo. In the case of having these problems, the subjects were excluded from the&nbsp;study. Stork balance test and Timed Up and Go test were used to measure the static and dynamic balance&nbsp;of subjects before the initiation and after the termination of the program. The statistical analyses&nbsp;were done by paired and independent t-tests.<br> <strong>Results:</strong> The results of independent t-test did not indicate any significant differences between 2 groups&nbsp;with regard to age, height, and weight (P>0.05). Homogeneity was observed in the 2 groups with respect&nbsp;to individual features affecting balance and walking. After performing the aerobic exercise program, the&nbsp;dynamic balance in the experimental group increased significantly (P<0.001). In the dynamic balance&nbsp;test, the lower mean time supported the better execution of the test, and significant changes were&nbsp;observed in the experimental group. The comparison of the two groups indicated the positive effect of aerobic exercise on the dynamic balance of healthy older people; however, no significant change was&nbsp;seen in static balance (P=0.36). Since we used Stork test for determining static balance, the higher mean&nbsp;time supported the positive effect but with no significant change in the static balance of experimental&nbsp;group after 8 weeks. We found that different factors like lower extremity muscles such as soleus, gastrocnemius,&nbsp;and hamstring have some roles in keeping static balance, and as the exercise protocol was&nbsp;related to aerobic exercise (walking and jogging), it did not reinforce these muscles.<br> <strong>Conclusion:</strong> Our results showed that regular aerobic exercise improves dynamic balance in elderly men.&nbsp;We also found that jogging and walking improved dynamic balance. The improvement in balance may be&nbsp;due to the increase in nervous compatibility (due to exercise); increase in fitness, strength, and motion&nbsp;domain; improvement in aerobic status, response time and mental status; improvement in neuromuscular&nbsp;control, including a decrease in changing movement units; and improvement in simultaneous movement&nbsp;units. Furthermore, there is a positive relationship between body composition and movement&nbsp;with balance. Therefore, regular aerobic activities are recommended as a suitable training method for&nbsp;improving balance.</p> تعادل پوسچر, سالمند, تمرین هوازی Postural balance, Elderly, Aerobic exercise 202 209 http://salmandj.uswr.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-1296-1&slc_lang=fa&sid=1 Masoud Mirmoezzi مسعود میرمعزی massoudmirmoezi@live.com Yes Department of Biomechanics, Faculty of Physical Education and Sport Sciences, Central Tehran Branch, Islamic Azad University, Tehran, Iran. گروه بیومکانیک، دانشکده تربیت‌بدنی و علوم ورزشی، واحد تهران‌مرکز، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران. Mojtaba Amini مجتبی امینی mjtb.amini@yahoo.com No Department of Physical Education and Sport Sciences, Faculty of Humanites and Social Sciences, Science and Research Branch, Islamic Azad University, Tehran, Iran. گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، واحد علوم تحقیقات، دانشکده علوم انسانی و اجتماعی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران. Asghar Khaledan اصغر خالدان ghg@yahoo.com No Department of Physiology, Faculty of Physical Education and Sport Sciences, Karaj Branch, Islamic Azad University, Karaj, Iran. گروه فیزیولوژی، واحد کرج، دانشکده تربیت‌بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه آزاد اسلامی، کرج، ایران. Davood Khorshidi داود خورشیدی khorshidi@iau-saveh.ac.ir No Department of Physiology, Faculty of Physical Education and Sport Sciences, Saveh Branch, Islamic Azad University, Saveh, Iran. گروه فیزیولوژی، واحد ساوه، دانشکده تربیت‌بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه آزاد اسلامی، ساوه، ایران.