دوره 16، شماره 2 - ( تابستان - در حال انتشار 1400 )                   جلد 16 شماره 2 صفحات 3-3 | برگشت به فهرست نسخه ها


XML English Abstract Print


Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:

Taghvaei E, Motalebi S A, Mafi M, Soleimani M A. Predictors of Social Isolation Among Community-Dwelling Older Adults. Salmand: Iranian Journal of Ageing. 2021; 16 (2) :3-3
URL: http://salmandj.uswr.ac.ir/article-1-2087-fa.html
تقوایی الهه، مطلبی سیده آمنه، مافی مریم، سلیمانی محمد علی. عوامل پیش بینی کننده انزوای اجتماعی در سالمندان ساکن جامعه. سالمند: مجله سالمندی ایران. 1400; 16 (2) :3-3

URL: http://salmandj.uswr.ac.ir/article-1-2087-fa.html


1- دانشکده پرستاری مامایی، دانشگاه علوم پزشکی قزوین، قزوین، ایران.
2- مرکز تحقیقات عوامل اجتماعی مؤثر بر سلامت، پژوهشکده پیشگیری از بیماری های مزمن، دانشگاه علوم پزشکی قزوین، قزوین، ایران.
3- مرکز تحقیقات عوامل اجتماعی مؤثر بر سلامت، پژوهشکده پیشگیری از بیماری های مزمن، دانشگاه علوم پزشکی قزوین، قزوین، ایران. ، soleimany.msn@gmail.com
چکیده:   (1046 مشاهده)
مقدمه: انزوای اجتماعی در سالمندان تبعاتی چون افسردگی، کاهش امید زندگی، افزایش اضطراب مرگ را در پی دارد. بنابراین پژوهش حاضر با هدف تعیین عوامل پیش بینی کننده انزوای اجتماعی سالمندان شهر قزوین انجام شد .
روش: این مطالعه توصیفی- مقطعی بر روی  301 سالمند ساکن شهر قزوین در سال 1398 انجام شد. از نمونه گیری  خوشه ای برای انتخاب سالمندان واجد شرایط استفاده شد. از چک لیست مشخصات جمعیت شناسی و بیماری های جسمانی و روانی، پرسش نامه های سنجش انزوای اجتماعی سالمندان لوبن، حمایت اجتماعی درک شده، پرسشنامه ناتوانی سازمان بهداشت جهانی، شاخص بهزیستی روانشناختی و پرسشنامه مقابله مذهبی پارگامنت جهت جمع آوری داده ها استفاده شد. داده ها با استفاده از مدل رگرسیون خطی چند متغیره مورد تجزیه و تجلیل قرار گرفت.
یافته ها: میانگین و انحراف معیار سنی سالمندان  شرکت کننده در این مطالعه31/7  ±   63/68بود. نتایج مطالعه حاضر نشان داد، متغیرهای حمایت اجتماعی (β:0.333,p<0.001) ، ناتوانی (β:-0.137,p=0.018) و زندگی کردن با همسر (β=0.154,p=0.010) تاثیر معنی داری بر میزان انزوای اجتماعی سالمندان داشته است. به طوری که با افزایش میزان حمایت اجتماعی و کاهش میزان ناتوانی با کم شدن میزان انزوای اجتماعی سالمندان می‏باشد. همچنین، سالمندانی که با همسر زندگی می کردند نسبت به سایر سالمندان، انزوای کمتری را گزارش نمودند.
نتیجه گیری: با توجه به نقش پشگویی کننده حمایت اجتماعی و ناتوانی در انزوای اجتماعی، به نظر می رسد یکی از محورهای موثر بر کاهش انزوای اجتماعی مخصوصا در سالمندان ناتوان، راه ‌اندازی اندازی یا تقویت شبکه‌های اجتماعی حمایتی باشد.
متن کامل [PDF 1194 kb]   (475 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشي | موضوع مقاله: اجتماعي
دریافت: 1399/6/10 | پذیرش: 1399/10/9 | انتشار: 1400/4/22

ارسال نظر درباره این مقاله : نام کاربری یا پست الکترونیک شما:
CAPTCHA

ارسال پیام به نویسنده مسئول


بازنشر اطلاعات
Creative Commons License این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است.

کلیه حقوق این وب سایت متعلق به نشریه علمی پژوهشی سالمند می باشد.

طراحی و برنامه نویسی : یکتاوب افزار شرق

© 2021 CC BY-NC 4.0 | Iranian Journal of Ageing

Designed & Developed by : Yektaweb