دوره 7، شماره 4 - ( زمستان 1391 )                   جلد 7 شماره 4 صفحات 27-34 | برگشت به فهرست نسخه ها


XML English Abstract Print


Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:

Azimzadeh E, Aslankhani M A, Shojaei M, Salavati M. Effect of Hydrotherapy on Static and Dynamic Balance in Older Adults: Comparison of Perturbed and Non-Perturbed Programs. Salmand. 2013; 7 (4) :27-34
URL: http://salmandj.uswr.ac.ir/article-1-533-fa.html
عظیم‌زاده الهام، اصلان‌خانی محمدعلی، شجاعی معصومه، صلواتی مهیار. تأثیر تمرین درمانی در آب بر تعادل ایستا و پویای سالمندان: مقایسه تمرینات اختلالی و غیراختلالی. مجله سالمندی ایران. 1391; 7 (4) :27-34

URL: http://salmandj.uswr.ac.ir/article-1-533-fa.html


1- دانشجوی دکترا دانشگاه شهیدبهشتی، تهران، ایران. ، elham968@yahoo.com
2- استاد دانشگاه شهید بهشتی
3- دانشیار دانشگاه الزهرا
4- دانشیار دانشگاه علوم بهزیستی و توانبخشی
چکیده:   (12523 مشاهده)

اهداف: تمرینات تعادلی می تواند میزان افتادن در سالمندان را کاهش دهد. طبق اصل اختصاصی بودن تمرین، انجام برنامه‌های تمرینی اختلالی مشابه شرایط واقعی می‌تواند به نارسایی‌های حسی و حرکتی مرتبط با افزایش سن کمک کند. همچنین، استفاده از برنامه‌های تمرینی در آب می تواند محدودیت‌های اجرایی را کاهش دهد. لذا هدف از تحقیق حاضر مقایسه اثربخشی تمرینات تعادلی اختلالی و غیر اختلالی در آب بر قابلیت‌های تعادل ایستا و پویای زنان سالمند است.

مواد و روش‌ها: روش تحقیق حاضر از نوع نیمه تجربی با طرح پیش آزمون، پس آزمون با گروه کنترل است. بدین منظور 37 زن سالمند با دامنه سنی 80-65 به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و از طریق گمارش تصادفی، به گروههای آزمایشی اختلالی (n=12)، غیراختلالی (n=12) و کنترل (n=13) تقسیم شدند. از تمامی آزمودنی‌ها قبل و پس از دوره تمرینی، با استفاده از دستگاه تعادل سنج بایودکس آزمون ثبات قامتی به‌دو صورت ایستا و پویا اجرا شد. به منظور تحلیل یافته‌ها از آزمونهای تحلیل واریانس، t همبسته و t مستقل استفاده شد.

یافته‌ها: تمرین اختلالی بر همه شاخصهای تعادل ایستا و پویا بهبود معناداری ایجاد نمود (P<0/05). همچنین تمرین غیراختلالی فقط بر شاخص نوسان میانی-جانبی (ML) در هر دو نوع تعادل ایستا و پویا تاثیر معنادار نداشت (P>0/05). علاوه بر آن نتایج نشان داد تمرین اختلالی در مقایسه با تمرین غیراختلالی تاثیر بیشتری بر بهبود تمامی شاخص های تعادل ایستا و پویا داشته است (P<0/05).

 نتیجه‌گیری: یافته های تحقیق حاضر، اصل اختصاصی بودن تمرین را مورد تایید قرار داد. تحقیق حاضر همخوان با برخی تحقیقات گذشته ثابت نمود تمرینات تعادلی می توانند باعث بهبود تعادل شوند، اما این گونه تمرینات برای بهبود سازگاریهای عصبی عضلانی ویژه تعادل، به حد کافی اختصاصی نیستند. بنا براین، تمرینات اختلالی می توانند پاسخهای جبرانی قامتی در اثر اختلال بیرونی را فعال کرده و در نتیجه خطر افتادن را کاهش دهند.

متن کامل [PDF 459 kb]   (2554 دریافت)    
نوع مطالعه: كاربردي | موضوع مقاله: عمومى
دریافت: ۱۳۹۱/۵/۳۰ | پذیرش: ۱۳۹۱/۹/۵ | انتشار: ۱۳۹۱/۱۰/۱۲

ارسال نظر درباره این مقاله : نام کاربری یا پست الکترونیک شما:
کد امنیتی را در کادر بنویسید

ارسال پیام به نویسنده مسئول


کلیه حقوق این وب سایت متعلق به نشریه علمی پژوهشی سالمند می باشد.

طراحی و برنامه نویسی : یکتاوب افزار شرق

© 2015 All Rights Reserved | Iranian Journal of Ageing

Designed & Developed by : Yektaweb