مقالات پذیرفته شده در نوبت انتشار                   برگشت به فهرست مقالات | برگشت به فهرست نسخه ها


XML English Abstract Print


1- دستیار تخصصی طب سالمندی، مرکزآموزشی درمانی فیروزآبادی دانشگاه علوم پزشکی ایران ،تهران ایران.
2- مرکزتحقیقات بهداشت روان ، پژوهشکده پیشگیری از آسیب های اجتماعی، گروه روانپزشکی ، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی ایران، تهران ایران.
3- مرکز تحقیقات بهداشت روان ، دانشگاه علوم پزشکی ایران، تهران ایران.
4- مرکزتحقیقات بهداشت روان ، گروه روانپزشکی ، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی ایران، تهران ایران.
5- دپارتمان سالمندشناسی، دانشگاه علوم توانبخشی و سلامت اجتماعی ،تهران ایران.
6- دانشجوی علوم پزشکی دانشگاه علوم پزشکی ایران ،تهران ایران.
7- گروه طب سالمندی، واحد توسعه تحقیقات بالینی بیمارستان فیروزآبادی، دانشگاه علوم پزشکی، تهران، ایران. ، niksolat.m@iums.ac.ir
چکیده:   (321 مشاهده)
زمینه و هدف: دلیریوم تغییر حاد و نوسانی در وضعیت ذهنی بیمار است که با کاهش هوشیاری و اختلال در توجه همراه است و در مدت زمان کوتاه و به طور ناگهانی بروز می کند. هدف مطالعه حاضر بررسی میزان و عوامل مرتبط با دلیریوم در سالمندان بستری در بیمارستان های آموزشی منتخب شهر تهران در سال ۱۴۰۰-۱۳۹۹ است.
روش کار:پژوهش حاضر از نوع تحلیلی مقطعی بوده و جامعه آماری تمامی سالمندان بستری شده در بخش اورژانس و داخلی بیمارستان های فیروزآبادی و رسول اکرم (ص) می باشد. شیوه نمونه گیری به صورت تصادفی ساده بود و سیصد سالمند دارای معیارهای ورود، وارد مطالعه شدند. به منظور جمع آوری اطلاعات مورد نیاز از پرسشنامه دموگرافیک، تاریخچه ی پزشکی و از ابزار ۴AT جهت ارزیابی دلیریوم استفاده شد. همچنین بیومارکرهای خونی مرتبط مورد بررسی قرار گرفت. داده ها پس از جمع آوری وارد نرم افزار SPSS نسخه ۲۴ شد. در آمار توصیفی به میانگین، انحراف معیار و در آمار استنباطی همبستگی پیرسون استفاده و در مطالعه حاضر سطح معناداری ۰۵/۰ تعیین شد.
نتایج :میانگین سن بیماران ۸/۷۷ ± ۷۰/۹۱ سال بود ؛ ۵۳ % بیماران مرد بودند؛. ۶۲ % متاهل بودند. سی و یک درصد از سالمندان در معرض دلیریوم و ۴۳ % از بیماران مورد مطالعه دارای دلیریوم بودند. ارتباط معناداری بین وضعیت دلیریوم بیماران با سابقه پلی فارماسی (۰.۰۰۱>P، ۰.۵۰۳=r)، استقلال در عملکرد روزانه در منزل (۰.۰۰۱>P، ۰.۴۰۴=r)، سابقه بستری در بیمارستان در یک ماه اخیر (۰.۰۰۱>P، ۰.۳۹۰=r)، اختلال شنوایی و بینایی بیماران(به ترتیب ۰.۰۰۱=P، ۰.۳۶۲=r و ۰.۰۰۶=P، ۰.۳۸۲=r)، سابقه بیماری اختلال شناختی (۰.۰۰۲=P، ۰.۳۵۰=r)، پارکینسون و سابقه درمان تخصصی افسردگی ( به ترتیب ۰.۰۰۴=P، ۰.۳۰۱=r و ۰.۰۱۲=P، ۰.۲۱۸=r)، سابقه درد مزمن (۰.۰۴۳=P، ۰.۲۵۱=r) وجود داشت.
نتیجه گیری:شناسایی و تشخیص اولیه سندروم دلیریوم می تواند از بروز پیامدهای نامطلوب پیشگیری کند. به منظور شناسایی اولیه این سندروم لازم است فاکتورهای خطر این سندروم شناسایی شود و  مداخلاتی متناسب و جامع در جهت کاهش اثرات سوء این سندروم برای سالمندان مبتلا به دلیریوم در بیمارستان ها ارائه گردد.
واژه‌های کلیدی: دلیریوم، سالمندان، اختلال شناختی
متن کامل [PDF 2558 kb]   (81 دریافت)    
نوع مطالعه: كاربردي | موضوع مقاله: طب سالمندی
دریافت: 1400/7/8 | پذیرش: 1400/10/15

ارسال نظر درباره این مقاله : نام کاربری یا پست الکترونیک شما:
CAPTCHA

ارسال پیام به نویسنده مسئول


بازنشر اطلاعات
Creative Commons License این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است.

کلیه حقوق این وب سایت متعلق به نشریه علمی پژوهشی سالمند می باشد.

طراحی و برنامه نویسی : یکتاوب افزار شرق

© 2022 CC BY-NC 4.0 | Iranian Journal of Ageing

Designed & Developed by : Yektaweb