دوره 17، شماره 4 - ( زمستان 1401 )                   جلد 17 شماره 4 صفحات 579-568 | برگشت به فهرست نسخه ها


XML English Abstract Print


Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:

Golparvaran M, Shariati B, Kamalzadeh L, Rashedi V, Bahadori F, Kamalinajad K et al . Prevalence of Delirium and its Related Factors in the Elderly Admitted to Selected Hospitals in Tehran, Iran. Salmand: Iranian Journal of Ageing 2023; 17 (4) :568-579
URL: http://salmandj.uswr.ac.ir/article-1-2322-fa.html
گل پروران مسعود، شریعتی بهنام، کمال‌زاده لیلا، راشدی وحید، بهادری فرزانه، کمالی نژاد کیاندخت و همکاران.. بررسی میزان و عوامل مرتبط با دلیریوم در سالمندان بستری در بیمارستان‌های آموزشی منتخب شهر تهران در سال 1399 تا 1400. سالمند: مجله سالمندی ایران. 1401; 17 (4) :568-579

URL: http://salmandj.uswr.ac.ir/article-1-2322-fa.html


1- دستیار تخصصی طب سالمندی، مرکز آموزشی درمانی فیروزآبادی دانشگاه علوم‌پزشکی ایران، تهران ایران.
2- مرکز تحقیقات بهداشت روان، پژوهشکده پیشگیری از آسیب‌های اجتماعی، گروه روان‌پزشکی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم‌پزشکی ایران، تهران ایران.
3- مرکز تحقیقات بهداشت روان، دانشگاه علوم‌پزشکی ایران، تهران، ایران.
4- مرکز تحقیقات سالمندی ایران، گروه سالمندی، دانشگاه علوم توانبخشی و سلامت اجتماعی، تهران، ایران.
5- دپارتمان سالمندشناسی، دانشگاه علوم توانبخشی و سلامت اجتماعی، تهران، ایران.
6- دانشجوی علوم‌پزشکی دانشگاه علوم‌پزشکی ایران، تهران، ایران.
7- گروه طب سالمندی، واحد توسعه تحقیقات بالینی بیمارستان فیروزآبادی، دانشگاه علوم‌پزشکی، تهران، ایران. ، niksolat.m@iums.ac.ir
چکیده:   (2975 مشاهده)
اهداف: دلیریوم تغییر حاد و نوسانی در وضعیت ذهنی بیمار است که با کاهش هوشیاری و اختلال در توجه همراه است و در زمان کوتاه و ناگهانی بروز می‌کند. هدف مطالعه حاضر بررسی میزان و عوامل مرتبط با دلیریوم در سالمندان بستری در بیمارستان‌های آموزشی منتخب شهر تهران در سال 1399 تا 1400 است.
مواد و روش ها: ‌پژوهش حاضر از نوع تحلیلی‌مقطعی بوده و جامعه آماری آن تمام سالمندان بستری‌شده در بخش اورژانس و داخلی بیمارستان‌های فیروزآبادی و رسول اکرم (ص) است. شیوه نمونه‌گیری تصادفی ساده بود و 300 سالمند دارای معیارهای ورود، وارد مطالعه شدند. به منظور جمع‌آوری اطلاعات مورد نیاز از پرسش‌نامه جمعیت‌شناختی، تاریخچه پزشکی و از ابزار 4AT جهت ارزیابی دلیریوم استفاده شد. همچنین بیومارکرهای خونی مرتبط بررسی شد. داده‌ها پس از جمع‌آوری وارد نرم‌افزار SPSS نسخه ۲۴ شد. در آمار توصیفی به میانگین، انحراف معیار و در آمار استنباطی همبستگی پیرسون استفاده و در مطالعه حاضر سطح معناداری 0/05 تعیین شد.
یافته ها: میانگین سن بیماران 77/8±‌91/70 سال بود. ۵۳ درصد بیماران مرد بودند. ۶۲ درصد متأهل بودند. 31 درصد از سالمندان در معرض دلیریوم و ۴۳ درصد از بیماران مورد مطالعه دلیریوم داشتند. ارتباط معناداری بین وضعیت دلیریوم بیماران با سابقه پلی فارماسی (0/390=P<0/001, r)، استقلال در عملکرد روزانه در منزل (P<0/001 r=0/404)، سابقه بستری در بیمارستان در یک ماه اخیر (0/390=P<0/001, r)، اختلال شنوایی و بینایی بیماران به ترتیب     0/362= P=0/001, r   سابقه بیماری اختلال شناختی (r=0/350, P=0/002)، پارکینسون و سابقه درمان تخصصی افسردگی (به ترتیب 0/301 =P=0/004, r   )P=0/012 , 0/218=rو سابقه درد مزمن (0/043=P، 0/251=r) وجود داشت.
نتیجه گیری: شناسایی و تشخیص اولیه سندرم دلیریوم می‌تواند از بروز پیامدهای نامطلوب پیشگیری کند. به منظور شناسایی اولیه این سندرم لازم است فاکتورهای خطر این سندرم شناسایی شده و‌ آزمایشاتی متناسب و جامع برای کاهش اثرات سوء این سندرم برای سالمندان مبتلا به دلیریوم در بیمارستان‌ها ارائه شود.
 
واژه‌های کلیدی: دلیریوم، سالمندان، اختلال شناختی
متن کامل [PDF 4668 kb]   (1136 دریافت) |   |   متن کامل (HTML)  (1345 مشاهده)  
نوع مطالعه: كاربردي | موضوع مقاله: طب سالمندی
دریافت: 1400/7/8 | پذیرش: 1400/10/15 | انتشار: 1401/12/6

ارسال نظر درباره این مقاله : نام کاربری یا پست الکترونیک شما:
CAPTCHA

ارسال پیام به نویسنده مسئول


بازنشر اطلاعات
Creative Commons License این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است.

کلیه حقوق این وب سایت متعلق به نشريه سالمند: مجله سالمندي ايران می باشد.

طراحی و برنامه نویسی : یکتاوب افزار شرق

© 2024 CC BY-NC 4.0 | Iranian Journal of Ageing

Designed & Developed by : Yektaweb