دوره 21، شماره 3 - ( پاییز 1405 )                   جلد 21 شماره 3 صفحات 443-430 | برگشت به فهرست نسخه ها


XML English Abstract Print


Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:

Nouri E, Ghayour Najafabadi M, Bahrami Z, Nasiri A, Kelly dos Santos I. Impact of Combined Motor and Self-compassion Training on Depression and Social Anxiety of Older Adults With Chronic Pain. , Salmand: Iranian Journal of Ageing. 2026; 21 (3) :430-443
URL: http://salmandj.uswr.ac.ir/article-1-3133-fa.html
نوری الهه، غیورنجف آبادی محبوبه، بهرامی زینب، نصیری علی، کلی داس سانتوس ایسیس. اثربخشی مداخلات یکپارچه حرکتی و خودشفقت‌ورزی بر افسردگی و هراس اجتماعی سالمندان مبتلا به درد مزمن. ، سالمند: مجله سالمندی ایران. 1405; 21 (3) :430-443

URL: http://salmandj.uswr.ac.ir/article-1-3133-fa.html


1- گروه علوم رفتاری و شناختی ورزشی، دانشکده علوم ورزشی و تندرستی، دانشگاه تهران، تهران، ایران.
2- گروه علوم رفتاری و شناختی ورزشی، دانشکده علوم ورزشی و تندرستی، دانشگاه تهران، تهران، ایران. ، m.ghayournaj@ut.ac.ir
3- گروه مدیریت ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، ایران.
4- گروه تربیت بدنی، دانشکده تربیت بدنی، دانشگاه ایالتی ریو گرانده دو نورته، موسورو، برزیل.
چکیده:   (2896 مشاهده)
اهداف درد مزمن از شایع‌ترین مشکلات جسمی در دوران سالمندی است که با پیامدهای روانی متعددی مانند افسردگی و هراس اجتماعی همراه است. پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی مداخلات یکپارچه حرکتی و خودشفقت‌ورزی بر افسردگی و هراس اجتماعی سالمندان مبتلا به درد مزمن انجام شد.
مواد و روش ها این مطالعه به روش نیمه‌آزمایشی با طرح پیش‌آزمون-پس‌آزمون همراه با گروه کنترل انجام شد. جامعه آماری شامل سالمندان بالای ۶۰ سال ساکن تهران بود که از میان آنان ۴۸ سالمند به‌صورت در دسترس انتخاب و به‌طور تصادفی در چهار گروه ۱۲ نفره گماشته شدند. ابزار پژوهش شامل مقیاس دیداری درد، پرسش‌نامه افسردگی بک و سیاهه هراس اجتماعی بود. مداخلات به‌مدت 8 جلسه انجام شد. داده‌ها با آزمون‌های شاپیرو-ویلک، لون و تحلیل کوواریانس چندمتغیری در نرم افزار SPSS نسخه 26 تحلیل شدند. 
یافته ها میانگین سنی سالمندان 70 سال با انحراف‌معیار 62/1 بود. نتایج تحقیق نشان داد تفاوت معنادار بین گروه‌ها در افسردگی و هراس اجتماعی وجود دارد؛ به‌طوری‌که برای افسردگی ( 0/737=η² و P<0/001و 35/57=3/43 F)؛ با فاصله اطمینان (%38/1 ،%42/6 ،95%CI)؛ و برای هراس اجتماعی (0/713 =η² و P<0/001 و 35/57=3/43 F )، با فاصله اطمینان (%33/9،%37/2 ،95%CI)؛ به دست آمد. بررسی میانگین‌های پس‌آزمون نشان داد هر سه مداخله موجب کاهش افسردگی و هراس اجتماعی شدند، به‌طوری‌که میانگین نمره افسردگی در گروه‌های مداخله شامل شفقت‌به‌خود (3/73±42/09)، تمرینات حرکتی (3/69±41/08)، و مداخله ترکیبی (3/21±38/94)، به دست آمد. همچنین، میانگین نمره هراس اجتماعی در گروه شفقت‌به‌خود (3/28±36/18)، تمرینات حرکتی (02/3±26/35)، و مداخله ترکیبی (3/59±33/02)، به دست آمد. نتایج آزمون تعقیبی بونفرونی نشان مداخله ترکیبی بیشترین اثر را بر کاهش افسردگی و هراس اجتماعی داشته است (0/05≥P).
نتیجه گیری نتایج نشان می‌دهد ترکیب تمرینات حرکتی و آموزش شفقت‌به‌خود، در مقایسه با هریک از مداخلات به‌تنهایی، اثربخشی بیشتری در کاهش افسردگی و هراس اجتماعی سالمندان دارد. این یافته با مدل هم‌افزایی ذهن-بدن همسو است و نشان می‌دهد رویکردهای چندبعدی می‌توانند هم‌زمان سازوکارهای فیزیولوژیک و روان‌شناختی را فعال کنند. 
متن کامل [PDF 5753 kb]   (1129 دریافت) |   |   متن کامل (HTML)  (161 مشاهده)  
نوع مطالعه: پژوهشي | موضوع مقاله: روانشناسی
دریافت: 1404/7/4 | پذیرش: 1404/9/19 | انتشار: 1405/4/10

ارسال نظر درباره این مقاله : نام کاربری یا پست الکترونیک شما:
CAPTCHA

ارسال پیام به نویسنده مسئول


بازنشر اطلاعات
Creative Commons License این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است.

کلیه حقوق این وب سایت متعلق به نشريه سالمند: مجله سالمندي ايران می باشد.

طراحی و برنامه نویسی : یکتاوب افزار شرق

© 2026 CC BY-NC 4.0 | Iranian Journal of Ageing

Designed & Developed by : Yektaweb