مقالات پذیرفته شده در نوبت انتشار
برگشت به فهرست مقالات |
برگشت به فهرست نسخه ها
زهرا خلجی1 
، حمید صالحی*2
، حمید صالحی*2
1- گروه رفتار حرکتی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران.
2- گروه رفتار حرکتی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران. ،salehi.hamid@gmail.com
2- گروه رفتار حرکتی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران. ،
چکیده: (18 مشاهده)
هدف: با وجود شواهد فراوان درباره فواید تمرینات جسمانی برای سالمندان، نقش شرایط انگیزشی و توجهی حاکم بر تمرین در تجربه ادراکی آنان کمتر بررسی شده است. این پژوهش با هدف تعیین اثر بهکارگیری شرایط اپتیمال حین اجرای یک برنامه تمرینی بر هزینههای ادراکی سالمندان، شامل خودآگاهی حرکتی، تلاش ذهنی و خستگی جسمانی ادراکشده انجام شد.
روششناسی: در این کارآزمایی تصادفی کنترلشده، که در پاییز 140۴ در مؤسسه خیریه محمد امین اصفهان انجام شد، ۵۰ زن سالمند (4/45±67/19 ساله) بهصورت تصادفی در دو گروه تمرین اپتیمال و کنترل قرار گرفتند. هر دو گروه به مدت هشت هفته، سه جلسه در هفته، در یک برنامه تمرینات چوب کوتاه شرکت کردند. در گروه اپتیمال، اصول نظریه اپتیمال شامل حمایت از خودمختاری، تقویت انتظار موفقیت و هدایت توجه بیرونی اعمال شد؛ گروه کنترل تمرینات مشابه را تحت شرایط مرسوم دریافت کرد. خودآگاهی حرکتی، تلاش ذهنی و خستگی در پایان جلسات اول و بیستوچهارم سنجیده شد.
یافتهها: در پایان دوره تمرین، گروه اپتیمال نسبت به گروه کنترل سطوح پایینتری از خودآگاهی حرکتی (0/22 ± 3/76 در برابر 0/25 ± 4/61)، تلاش ذهنی (14/47 ± 45/20 در برابر 14/75 ± 55/20) و خستگی جسمانی ادراکشده (0/51 ± 3/52 در برابر 0/54 ± 5/28) نشان داد. کاهش این متغیرها در طول دوره تمرین در گروه اپتیمال بیشتر از گروه کنترل بود (0/05> p).
نتیجهگیری: بهینهسازی شرایط انگیزشیتوجهی تمرین میتواند هزینههای ادراکی مرتبط با اجرای حرکت را در سالمندان کاهش دهد و راهبردی کاربردی برای ارتقای تجربه تمرینی در برنامههای تمرینی فراهم آورد.
روششناسی: در این کارآزمایی تصادفی کنترلشده، که در پاییز 140۴ در مؤسسه خیریه محمد امین اصفهان انجام شد، ۵۰ زن سالمند (4/45±67/19 ساله) بهصورت تصادفی در دو گروه تمرین اپتیمال و کنترل قرار گرفتند. هر دو گروه به مدت هشت هفته، سه جلسه در هفته، در یک برنامه تمرینات چوب کوتاه شرکت کردند. در گروه اپتیمال، اصول نظریه اپتیمال شامل حمایت از خودمختاری، تقویت انتظار موفقیت و هدایت توجه بیرونی اعمال شد؛ گروه کنترل تمرینات مشابه را تحت شرایط مرسوم دریافت کرد. خودآگاهی حرکتی، تلاش ذهنی و خستگی در پایان جلسات اول و بیستوچهارم سنجیده شد.
یافتهها: در پایان دوره تمرین، گروه اپتیمال نسبت به گروه کنترل سطوح پایینتری از خودآگاهی حرکتی (0/22 ± 3/76 در برابر 0/25 ± 4/61)، تلاش ذهنی (14/47 ± 45/20 در برابر 14/75 ± 55/20) و خستگی جسمانی ادراکشده (0/51 ± 3/52 در برابر 0/54 ± 5/28) نشان داد. کاهش این متغیرها در طول دوره تمرین در گروه اپتیمال بیشتر از گروه کنترل بود (0/05> p).
نتیجهگیری: بهینهسازی شرایط انگیزشیتوجهی تمرین میتواند هزینههای ادراکی مرتبط با اجرای حرکت را در سالمندان کاهش دهد و راهبردی کاربردی برای ارتقای تجربه تمرینی در برنامههای تمرینی فراهم آورد.
واژههای کلیدی: انگیزش، توجه، سالمندی، نظریه اپتیمال، تمرین جسمانی
ارسال پیام به نویسنده مسئول
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |
تمامی آثار نشریه سالمند: مجله سالمندی ایران تحت مجوز Creative Commons
Attribution-NonCommercial 4.0 هستند.
تماس با ما
تلفن دفتر نشریه:
تلفن مستقیم:02171732827(تماس فقط روزهای شنبه، یکشنبه و سه شنبه ساعت 10 الی 12) 021221800- داخلی 2827
ایمیل: salmand2010@gmail.com
تلفن ناشر : 02145355000 - 02145355555
